را به سرقت برده است ؟ امام عليه السلام در ذيل آن به خطّ خودش نوشته است : دست آن مرد را به‌خاطر دزديدن كفن از داخل حرز ( جاى محفوظ ) مىبُرند و صد دينار به‌خاطر بريدن سر ميّت از او مىگيرند ، زيرا كه ما مردهء داخل قبر را به منزلهء جنين در شكم مادر پيش از دميدن روح مىدانيم ؛ بيست دينار براى نطفه و بيست دينار براى علقه و بيست دينار براى مضغه و بيست دينار در حالت گوشت و بيست دينار هم براى تمام و كمال اعضا قرار داديم . و اگر روح در او دميده شود بايد هزار دينار بپردازد . البته ورثهء ميّت نبايد براى خودشان بگيرند بلكه از طرف ميّت آن را صدقه مىدهند يا حج بروند و يا بدان وسيله عزادارى كنند ، چون پس از مرگ اين اتفاق به جسم او مربوط است . ابوجعفر مىگويد : پس از آن فورى به كاروانسرا برگشتم و مال و متاعم را برداشتم و رفتم خدمت ايشان و چند روزى نزد وى بودم ، همان سال به حج رفتند و من هم در جمع آنها با ايشان بيرون شدم . بارى من رفتنم روزى در زمان ايشان به آنجا بود و روزى هم در زمان پدرش ! سرانجام به خراسان برگشتم ، مردم از جمله شطيطه به پيشواز من آمدند به من سلام دادند ، من از بين آنها رو به شطيطه كردم و در حضور ايشان ماجرا را به او گفتم و آن پارچه ( مرحمتى امام عليه السلام ) و پول‌ها را به او دادم و نزديك بود كه از خوشحالى قالب تهى كند ! وارد شهر نشد مگر اينكه شيعه يا كسى بر او حسد ورزيد و يا كسى نسبت به مقام وى ايراد داشت ! من جزوه‌ها را به آنها دادم و مهرها را گشودند و جواب‌ها را ديدند كه